Oog in oog met Eddy Wilson

Eddy Wilson, onze 37-jarige ‘rising-strar’, is in oktober 2011 de eerste Surinamer geworden met een proflicentie in bodybuilding. Dit verkreeg hij door tijdens de Arnold Classics Europe, gehouden in Madrid, op de tweede plaats te eindigen. Maar wie is nou deze Eddy Wilson, die op dit moment zo van zich doet spreken. Wat zijn z’n drijfveren? Reden genoeg om hem op te zoeken voor een interview. Op dinsdag 15 november zocht ik hem op, te Dynamic Sports in Lelystad, zijn trainingslocatie.

 Hoe kwam je op het idee om met de bodybuildingsport te beginnen?
‘Ik ben rond de leeftijd van 16 jaar benaderd om deze sport te gaan doen. Ik werd eigenlijk op sleeptouw genomen door vrienden van mij aan de Cabellstraat, omgeving Kwattaweg, waar ik toen woonde. Deze vrienden gaven aan dat ik er fysiek goed uitzag vanwege de zwemsport waar ik toen aan deed, en vertelden mij dat de overstap makkelijk te maken zou zijn. Eigenlijk voelde ik in die periode nog niet veel voor de sport. Pas rond mijn achttiende besloot ik een serieuze stap richting deze sport te maken. Het was uiteindelijk Joy Wesenhagen, die mij over de streep wist te trekken. Hij was toen degene aan wie ik mij probeerde op te trekken, je kunt zeggen, hij was mijn idool. Ik ging toen van start in Franky’s Gym’.
 
Had je in die periode nog andere bodybuilders die jij als voorbeeld zag?
‘Ja, Hans Djarkasi, hij behoorde toen tot de Surinaamse top. Toen ik hem voor het eerst zag tijdens een wedstrijd, wist ik voor me zelf zeker dat ik ook op het podium wilde gaan staan in de toekomst’.
 
Je gaf aan dat je eerst aan zwemmen deed, was dat in wedstrijdverband?
'Ik was niet aangesloten bij een zwemvereniging, maar ik deed wel mee aan schoolwedstrijden'.
 
Je hebt nu je proflicentie gehaald, wat is nu de volgende stap die je gaat zetten?
‘Ik ben samen met mijn coach en mijn sponsor, Gorilla Wear aan het uitzoeken aan welke wedstrijden ik volgend jaar zou kunnen meedoen en wat de financiële mogelijkheden zijn om het te kunnen bewerkstelligen. Ik probeer me te richten op de ‘Mexican Pro’s in september 2012’.
 
Wat is je ultieme doel tijdens je profcarrière en hoeveel tijd denk je daarvoor nodig te hebben?
‘Ik wil de allerbeste worden, ik wil Mr. Olympia worden. Met goede sponsopring moet het binnen 5 jaar lukken’.
 
Je bent ook een tijd gestopt met het beoefenen van de sport, wat was de reden en hoe lang heeft het geduurd?
‘Ik ben voor een periode van 10 jaar gestopt met bodybuilding. Ik had toen iemand ontmoet op wie ik verliefd was en ik wilde een normaal familieleven leiden, dus verhuisde ik naar Duitsland, mijn liefde achterna. Deze relatie is inmiddels verbroken. In 2009 ben ik weer serieus met bodybuilding begonnen’.
 
Hoe lang van te voren begin je met je voorbereiding op wedstrijden.
‘Daar waar het mijn dieet betreft heb ik gelukkig een heel hoge verbranding en een laag vet percentage van minder dan 3 procent, waardoor ik aan een voorbereidingsperiode van ongeveer 6 tot 8 acht weken voldoende heb. Er zijn collega’s die daar 6 maanden voor nodig hebben’.
 
Waarom is discipline zo belangrijk in je sport?
‘Discipline is niet alleen belangrijk als het om de training gaat, maar ook als het gaat om de voeding, het dieet. Dit moet in de voorbereiding op een wedstrijd goed op elkaar zijn afgestemd en moet ook goed worden nageleefd. Mijn coach zorgt voor de begeleiding op al deze fronten, daar is hij heel deskundig in’.
 
 Heb je ooit doping gebruikt?
‘Nee, nooit, ik ben altijd zonder problemen langs alle controles gekomen’.
 
Heb je ooit een ernstige blessure gehad?
‘Nee, nooit ik heb wel een paar keer wat Surinamers noemen, een “Nara” dus een kromstand nabij mijn onderrug gehad, maar dat was met massage altijd te verhelpen’.
 
Hoe ga je verder als je profcarrière ten einde is?
‘Ik zou een eigen sportschool in Suriname willen beginnen. Ik merk dat er een tekort aan kennis binnen de sport is in Suriname. Ik wil de kennis die ik over de afgelopen jaren heb opgedaan, via de sportschool overdragen aan jonge sporters, want er loopt veel talent rond in Suriname. Ik heb die begeleiding die ik wil gaan geven zelf gemist, toen ik met de sport begon, anders was ik nu veel verder geweest in mijn ontwikkeling’.
 
Doe je ook nog aan andere sporten?
‘Ja, soms doe ik mee met lessen in spinning, body combat, body workout en cardio workout. Dat zijn sporten die goed aansluiten bij bodybuilding en ze zijn bevorderlijk voor mijn conditie en flexibiliteit’.
 
Deze vraag stel ik je op verzoek van enkele van mijn collega’s in de psychiatrie: Hoe ga je om met het arrogante imago van bodybuilders?
‘Ik ben niet arrogant. In tegenstelling tot andere bodybuilders ben ik echt overal welkom. Ik weet dat er bodybuilders zijn die niet welkom zijn in bepaalde fitness centra, vanwege hun arrogantie, maar daar hoor ik niet bij. Dat zijn meer van die “wanna be types” die wanneer ze in de spiegel kijken een enorme reus zien, terwijl ze een dwerg zijn. Ik ben vriendelijk, ik groet iedereen en maak gewoon met iedereen een praatje’.
 


Er zijn mensen die hun neus optrekken, wanneer ze foto’s van bodybuilders zien, krijg je ook weleens negatieve reacties?

‘Eerlijk gezegd, nauwelijks, mensen zeggen wel vaker dat ze me anders vinden in gedrag en uitstraling dan de gemiddelde bodybuilder, maar ik ben wel op de hoogte van die negatieve kijk op bodybuilding. Volgens mij heeft het een beetje met jaloezie te maken’, zegt Eddy lachend.
 
Hoe is het om Suriname sportief gezien uit te dragen in het buitenland?
‘Zoals eerder gezegd, ik ben daar heel erg trots op. Ik sta als eenling tegenover grote delegaties. Dat wekt ook weer nieuwsgierigheid op bij anderen. Mensen komen je dan vragen wie je bent en waar je vandaan komt. Als je ze dan vertelt waar je vandaan komt, dan merk je toch wel dat Anthony Nesty, die de meeste dan kennen, Suriname goed op de kaart heeft gezet. Als je dan in mijn geval een prijs wint, dan is het helemaal te gek. Bij mijn laatste wedstrijd ben ik als tweede geëindigd. Toen de finale werd aangekondigd zei de announcer, the battle is going between Surinam and Italy, dat klinkt echt als muziek in de oren’.  
 
Hoe zit het nou precies, ik heb via internet kunnen achterhalen dat je ook voor Nederland bent uitgekomen?
‘Ik denk dat iedereen weet dat ik het liefst voor Suriname uitkom, maar mijn dilemma is dat ik in Nederland woon en train, en dat het daardoor erg moeilijk is om in Nederland een sponsor te vinden, terwijl je voor Suriname uitkomt. Op een gegeven moment kom je dan klem te zitten omdat het met enige moeite wel kan lukken om een sponsor te vinden, mits je voor Nederland uitkomt. Ik heb onder de Nederlandse vlag aan de Europese- en Wereldkampioenschappen deelgenomen waar ik respectievelijk als vierde en vijfde eindigde'.
 

Waarom heb je er ook nooit voor gekozen om te opteren voor de Nederlandse nationaliteit?

‘Nou, het is niet alleen de Nederlandse-, maar ook de Duitse nationaliteit, want ik heb ook ongeveer 10 jaar in Duitsland gewoond. Nee, ik heb het nooit gewild, ik ben een hele trotse Surinamer. Ik vind het een eer om op sportgebied voor mijn land waar ik geboren ben, te mogen uitkomen. Ik krijg ook wel eens kritiek dat het niet slim van me is. Natuurlijk merk ik de beperkingen als ik met een Surinaams paspoort reis in de wereld. Ik moet van al mijn medesporters altijd de meeste vragen beantwoorden, of wordt langer achtergehouden bij de douane, maar daar maak ik me niet druk over’.
 
Nu we het toch over sponsoren hebben, valt het me op dat ik je niets hoor zeggen over sponsoren uit het Surinaams bedrijfsleven, daar schrik ik eigenlijk van, hoe zit dat nou?
‘Ik heb vorig jaar van Telesur, na een goede prestatie in het buitenland wel een geldbedrag gekregen, en van Hi-Jet kreeg ik na de Arnold Classic 2010 een geldbedrag, maar, that’s it’.
 
Ik merk bij mezelf, dat ik het verwarrend vindt op dit moment. Eddy hoort wat mij betreft in het rijtje van Anthony Nesty en Letitia Vriesde thuis. Hij is een trotse Surinamer die er heel trots op is om voor Suriname uit te komen. Waar blijven de grote bedrijven zoals Fernandes, Hotel Torarica, Staatsolie, Parbo Bier, Rosebel’s Mining als het gaat om sponsoring? Ze zijn in geen wegen of velden te bekennen. Ik zeg het op dat moment niet tegen Eddy, maar ik voel de pijn en het verdriet diep in mijn hart dat hij dit moet meemaken. Zal hij zich ook zo voelen? Wat zal zijn reactie zijn als ik het hem toch vraag? Doet het ook zoveel pijn? Nee…  ik durf het hem toch niet te vragen, het spijt me beste lezers, ik durf het echt niet, ik ben bang voor wat ik mogelijk bij hem losmaak met die vraag. Misschien is het ook ten onrechte dat ik het niet durf te vragen, maar enfin.

Surinaams bedrijfsleven, Eddy vertrekt binnenkort naar Suriname. Ik hoop dat ik bij zijn terugkeer op deze website mag vermelden, welke sponsoren zich op de borst hebben geslagen en voor Eddy in de bres zijn gesprongen.
 

Je gaat binnenkort naar Suriname, ga je nog iets doen voor het Surinaams publiek?

‘Ik ga niet aan wedstrijden deelnemen, maar ik zal wel een gastoptreden verzorgen op 26 november aanstaande in De Congreshal, wanneer daar de nationale bodybuildingkampioenschappen worden gehouden.  Verder zal mijn “pro-card” aan mij worden uitgereikt, eigenlijk is het voor mij dus een klein feestje. Mijn coach Rinus van der Zeijen reist ook mee, hij zal in Suriname een workshop geven. Mijn broertje, Silvano Mook die het afgelopen jaar Mr. Suriname werd, is momenteel in Nederland en is bij mij in training. Hij zal dit jaar zijn titel verdedigen’.
 
Hoe kijk je terug op je carrière tot nu toe?
‘Ik ben tevreden, ik heb een pad met heel veel tegenslagen afgelegd, maar ik heb altijd geloof in eigen kunnen gehad en ben daarom zeer tevreden met de resultaten die ik heb bereikt’.
 
Hoe was het om in Duitsland te wonen?
‘Ik heb in het zuiden gewoond in Albstadt. Ik vond het leuk, het was een erg groene omgeving. In mijn eerste jaar kon ik geen werk vinden omdat ik de taal niet beheerste, maar ik kreeg de taal snel onder de knie’.
 
Heb je ooit iets gemerkt van racisme in Duitsland?
‘Er zijn veel mensen die mij deze vraag hebben gesteld, maar ik moet je eerlijk bekennen dat ik het nooit op mijn pad ben tegengekomen. Duitsers hebben een hoog streefniveau, ze willen in alles de beste zijn, misschien dat dat beeld tegen hen spreekt. Ik heb de Duitsers leren kennen als hele vriendelijke mensen en ik heb ook hele mooie vriendschappen overgehouden aan mijn periode in Duitsland’.
 

  

Heb je op dit moment ook nog een reguliere baan?

‘Ja, ik werk in de beveiliging. Daarvoor werkte ik in de bouw, maar dat was nauwelijks te combineren met mijn sport’.
 
Heb je op dit moment een relatie?
‘Ja, ik heb op dit moment een relatie'.
 
Heb je kinderen?
‘Ik heb twee kinderen, twee jongens, Danitchio Wilson, 15 jaar oud en Zercinio Wilson 17 jaar oud, ze wonen in Suriname’.
 
Hoe is het contact met je kinderen?
‘Ik heb dagelijks contact via Skype met mijn kinderen, ze zijn onderdeel van mijn leven’.
 
Doen je kinderen aan de bodyvuildingsport?
‘Zercinio heeft meer passie voor muziek, hij is drummer en houdt van volleybal vanwege zijn lengte. Danitchio houdt van voetballen’.
 

Eddy Wilson op de foto samen met zijn jongere broer Silvano Mook.

Ik heb Eddy leren kennen als een sporter in hart en nieren, een bescheiden man, een man die weet hoe hij met zijn omgeving om moet gaan en bovenal een hele trotse Surinamer die zijn land sportief gezien, goed op de kaart zet. Ik hoop dat wij nog vele jaren van zijn sportieve activiteiten mogen genieten en dat wij hem snel mogen gaan begroeten als onze eerste Surinaamse Mr. Olympia!
 
Link. http://www.arnoldclassiceurope.es/arnoldclassiceurope/Arnold_Classic_Europe_TV.html (Samenvatting te zien van de Arnold Classic Europe 2011, in Madrid).

 (Eddy Wilson, the movie, gefilmd door M. Caupain).

http://www.eddywilson.net/ (Official website Eddy Wilson).

U bevindt zich hier: Home Artikelen Interviews Oog in oog met Eddy Wilson

© 2012 |  Websitebeheer | Beheerpaneel
Website ontwikkeld door XI WebDesign 2012