MC talks "9/11"

Surinaamse selectie 1988A

Staand van links naar rechts: R. Sabajo, S. Veldkamp, R. Overeem, F. Kranthoven, R. Rellum, H. Vrij en F. Esajas. Zittend: I. Kenble, M. Blomhof, M. Zalman, N. Bauer, R. Griffith en M. Caupain. Nationale selectie 1988 in Guyana. Foto: M. Kershout.

Door Marlon Caupain:

Friendships.

Dat sport verbroedert en leidt tot mooie vriendschappen is alom bekend. De basketbalsport heeft ook voor mij mooie vriendschappen voortgebracht. Oud-spelers als Cecil Nijman, Robert Griffith, Delano Boyce, Edward Draaibaar, Ricardo Grantsaan, Ludwig Belgrave, Ronald Smith, Lucien Boldewijn, Henry Vrij, Fedor Kranthoven en Melvin Hunte zijn slechts enkele namen uit mijn lange lijst met vrienden. De laatste drie Melvin, Henry en Fedor zijn eind jaren '80, begin jaren '90 naar de Verenigde Staten verhuisd met een studiebeurs op zak. 

Melvin Hunte is degene die ik het vaakst heb bezocht in de Verenigde Staten. Hij speelde voor de ploeg van Yellow Birds en ik speelde voor de ploeg van De Arend. Wij zijn ook een periode, gezamenlijk uitgekomen voor de nationale ploeg van Suriname. Op basis van de wedstrijden die wij tegen elkaar speelden kon niet worden opgemaakt dat wij goede vrienden waren, de wedstrijden waren zakelijk, soms ging het er “hard tegen hard” aan toe. Na de wedstrijd werd er altijd weer hartelijk gelachen en gezamenlijk een drankje genuttigd. We waren allen woonachtig te Zorg en Hoop, in Paramaribo, dus liep ik na de wedstrijd met al mijn "sportvijanden" mee naar huis. De jongens van De Arend lipen richting De Drambrandersgracht. Tegenwoordig is dit ondenkbaar, iedereen verplaatst zich per auto naar de onlangs gerenoveerde Ismay van Wilgen sporthal. De voorliefde van mij, Melvin, Henry en niet te vergeten Steven Oehlers (toen ook speler van Yellow Birds) voor de muziekformatie Conjunto Latinos, die wekelijks optrad tijdens de "satra bakana party" van discotheek "Le Mirage" waren in deze periode alom bekend onder de spelers in de basketbalcompetitie. Deze sportieve tijden, waren prachtige tijden waar ik nog steeds met weemoed aan terug denk. 

Mijn eerste bezoek aan de VS                                                     

Melvin kreeg samen met Ricardo Fransberg, Fedor Kranthoven, Ilse Rickets en Muriel Pierau een studiebeurs voor dezelfde school in de V.S. 
Uiteraard had ik deze fel begeerde droom ook, want ik wilde niets liever dan basketballen in Amerika. Ik had vanaf mijn veertiende, toen ik met basketballen begon, de Verenigde Staten geidealiseerd. Dat was voor mij absoluut "the best place in the world". 
Toen ik in 1996 voor het eerst in New York was, om onder andere Henry Vrij te ontmoeten, waande ik mij de rol die Eddie Murphy vertolkte in de film “Coming to America”. Ik stond me te vergapen aan de prachtige billboards aan The Times Square. Yeah, my dream came true, finally, my first visit to New York. Het NBA basketbalseizoen was helaas voorbij, dus heb ik de Knicks niet zien spelen, maar ik legde wel een bezoek af aan de Madison Square Garden. 
Ik besloot Melvin bij wijze van verrassing per vliegtuig te bezoeken in countrystad Nashville in de staat Tenessee, zijn toenmalige woonplaats. Ik was nieuwsgierig hoe het leven hem verging. Hoe had hij zich staande weten te houden? Wat waren zijn ervaringen met het basketballen in de V.S. had hij überhaupt Surinaamse vrienden in Nashville? Dit waren enkele van de vele vragen die ik uit oprechte belangstelling, aan Melvin wilde stellen. We hadden enkele prachtige dagen met elkaar samen doorgebracht, waarbij hij veel vertelde over zijn ervaringen en ook veel van Nashville liet zien. Ik keerde na enkele dagen terug naar New York en beloofde plechtig dat ik Melvin en Henry in de toekomst opnieuw zou ontmoeten in de V.S. ‘Ooh wat een mooi land, hier wil ik wonen en werken', dacht ik. Als afgestudeerd verpeegkundige had ik wel een basis waarop ik zou kunnen terugvallen. Als de gelegenheid zich toen zou voordoen, om in de VS te wonen, zou ik het zeker aangrijpen. Maar mijn leven was op dat moment iets te gecompliceerd, ik had een relatie, en in 2000, werd mijn zoon, Sinclair geboren. Een avontuurlijke verhuizing van Nederland (waar ik vanaf 1993 woonde en werkte) naar de Verenigde Staten, zat er dus gewoon niet in. Maar ik had in mijn achterhoofd wel de gedachte, dat mocht ik onverhoopt ooit vrijgezel worden, ik zou verhuizen naar de VS.  Zo kon mijn droom dus dus voortbestaan.                                                                                                                                                                                                                                             

alt11 september 2001    

In de periode rond 11 september 2001 verbleef ik twee weken bij Melvin Hunte die zich ondertussen in Chicago, de stad van Michael Jordan, (de beste speler ooit in mijn optiek), had gevestigd. Michael Jordan die in 1999 na het behalen van zijn zesde kampioensring, door het op fabuleuze wijze binnenschieten van de winnende "basket at the buzzer" over Byron Russell, was ondertussen gestopt met basketballen. Hij stond toen op het punt uit "retirement" terug te keren en een contract te ondertekenen bij de Washington Wizards. Het seizoen was ook nu weer voorbij, (ik leek er patent op te hebben met mijn bezoeken aan de V.S.), maar we brachten wel een bezoek aan de United Center, de "thuishaven" van de Chicago Bulls, in Chicago. Daar heb ik het standbeeld van MJ bezocht. 
Ik was toen ook erg erg benieuwd naar de kwalilteit van het het spel van de collegeplayers die ondertussen vakantie hadden van hun universiteiten, en dus allemaal weer "thuis" waren. Ik wilde ze graag aan het werk zien, dus nam Melvin me op sleeptouw naar enkele playgrounds in Chicago. Zittend langs Lake Michigan, was dat echt genieten geblazen. Het was zo mooi om te zien dat ik er geen moment aan twijfelde om mee te spelen. I just wanted to sit back relax and enjoy what was happening on the court. 
Overdags was ik in het centrum van Chicago te vinden, genietend van alle pracht en praal en van de vriendelijkheid van de Amerikanen. Gouvernementsgebouwen kon je makkelijk betreden en bezichtigen. "Amerika meant freedom to me". Een ding was duidelijk, ik voelde me thuis. 

Op 11 september 2001 lig ik rond 9 uur in de ochtend nog lekker in bed. Melvin maakt zich klaar om te gaan werken. Ik kijk vanuit mijn warm bedje naar CNN en zie een vliegtuig een van de gebouwen van World Trade Center binnenvliegen. ‘Goede actiefilm en zo realistisch in elkaar gezet’, dacht ik. ‘Maar wat heeft CNN nou met speelfilms en waarom wordt die ene scene met dat vliegtuig dat het gebouw binenvliegt, steeds herhaalt?' Mijn nieuwsgierigheid is gewekt en ik zet het geluid van de televisie wat harder. Dan ontstaat langzaam het besef dat er sprake is van een heuse “ongeluk”. Ik ben "klaar wakker" en zit inmiddels rechtop in bed te kijken naar de televisie. Ik denk terug aan mijn eigen bezoek aan The Empire State Building in 1997. Dat gebouw sprak toen meer tot mijn verbeelding dan The Twin Towers. 
Ik bracht in herinnering bij mezelf hoe het toen was op het dak van The Empire State Building en de vliegtuigen die ik in richting van John F Kennedy luchthaven zag vliegen om te landen. Die vliegtuigen bevonden zich erg laag, soms lager dan het hoogste punt van the Empire State Building, waar ik me toen bevond. Er ontstond bij mij de nare gedachte hoe het moest zijn als je daar in the WTC vastzat en je geen lift meer naar beneden kon gebruiken. Maar dan gebeurt vervolgens het onwaarschijnlijke, een tweede vliegtuig vliegt de andere toren van het World Trade Center binnen. ‘Hey’ denk ik, 'dit is geen toeval meer, dit is kwade opzet'. Mij bekruipt dan een heel onbehaaglijk gevoel. 'Hoe kan dit in Amerika gebeuren?' vraag ik mezelf af. Vanaf dat moment ben ik gekluisterd aan de buis. Melvin die zich aan het aankleden was, had tot dan toe slechts fragmenten opgevangen van wat er gaande was. Hij leek niet erg onder de indruk te zijn. Aan alles wat hij uitstraalde was duidelijk te zien dat hij onverstoorbaar was op dat moment en dat hij met zijn vaste routines bezig was, om uiteindelijk met de auto naar het werk te gaan. Ik vroeg hem, 'zie je wat er gaande is?' Ja zei hij? 'En je gaat toch werken?', vroeg ik. 'Ja' zei hij op kalme en beheerste toon. 'Are you kidding me' zei ik enigzins geïrriteerd in mijn beste Engels. 'Nope' zei hij, I'm going to work, see you later', zei hij heel vastberaden, en toen sloot hij de deur achter zich dicht en ging naar het werk. Ik zat compleet verbouwereerd te kijken hoe hij de deur dicht deed. 'What is wrong with this guy?', vroeg ik mezelf af. Ik besloot het toen maar los te laten en mijn blik te richten op de televisie en de nieuwsberichten te volgen. Ik wilde weten of er een terreurdreiging in Chicago was. Er werd wel voor gevreesd, volgens de media, want in Chicago staat Amerika's hoogste wolkenkrabber, de Sears toren. Ondertussen worden er beelden getoond van mensen die vanaf de "Twin Towers" naar beneden springen. Ik vraag me af hoe het in de V.S. mogelijk is dat deze mensen niet kunnen worden gered. Ik heb geen eetlust meer. Ik krijg last van koude rillingen. Ik kijk vol ongeloof naar de televisie. Dan storten de "Twin Towers" kort na elkaar in. Het was ondraaglijk om te zien, maar ik bleef kijken. Het leek als of mijn eigen wereld ook aan het instorten was. Ik werd gevangen genomen door een intens en onbeschrijfelijk onbehaaglijk gevoel. 'En dan is Melvin aan het werken alsof er niets aan de hand is?' dacht ik. In de avonduren dacht ik opnieuw na over Melvin zijn gang naar het werk. Ik keek er nu anders naar. Hij had zich niet van de wijs laten brengen en toonde zijn moed en zijn onverzettelijkheid. Daar kan je alleen maar respect voor hebben.

De volgende dag ging ik het centrum van Chicago in. Het is een mooie zonninge dag. Geen verkeersvliegtuigen in de lucht te bekennen in het land met het drukste vliegruim ter wereld. Je hoorde wel het geluid van passerende gevechtsvliegtuigen, die waakten over het volk van Chicago. Amerika was veranderd. Verkeersvliegtuigen werden aan de grond gehouden, geen enkel vliegtuig mocht het luchtruim van de V.S. betreden. Op straat, lachte niemand, de vriendelijkheid was weg. Men keek elkaar wantrouwig aan. Voorbijgangers op straat kijken elkaar aan alsof zij in de ander een potentiële terrorist zien. Voor elk gebouw stonden agenten en security guards, iedereen moest zich legitimeren en laten fouilleren bij binnentreding. De sfeer is onprettig. Ik voel me onprettig, neen het is nog erger, ik voel me onveilig, ik weet het nu zeker, ik wil hier niet langer meer zijn. Ik wil in Nederland zijn, want Nederland is geen mikpunt voor terroristen van dit kaliber. Het kon toch niet waar zijn dat het machtigste land ter wereld zo hard kon worden getroffen? Nu voel ik me onveilig in het machtigste land ter wereld, het land dat ik adoreer. Dat is een hele rare gewaarwording. Mijn vertrekdatum naar Nederland staat gepland voor 16 september 2001. Ik heb ambivalente gevoelens, ik wil weg, het liefst zo snel mogelijk. Het laatste wat ik wil is een vliegreis. 'Neen, dat wil ik absoluut niet'. 

MCNYRBrz

De rebuilding at Ground Zero. (Juli 2011).

De dag van vertrek naar Nederland.

Nog even checken of ik mijn filmcamera had meegenomen. Ja, die heb ik alhoewel ik vanaf 11 september geen enkele opname meer heb gemaakt. Ik had er geen zin meer in en het was gewoon niet leuk meer om te filmen. Mijn "vakantiegevoel" was vanaf 11 september direct verdwenen. Ik had alles bij me, ook mijn paspoort en ticket. Melvin zette mij met zijn auto af bij luchthaven 
Chicago O' Hare, althans, hij mocht mij er alleen afzetten. Alleen passagiers werden tot het gebouw van de luchthaven toegelaten. Ik vond het moeilijk om afscheid te nemen, om hem juist in deze onzekere periode als goede "mattie" achter te laten. 'Maar Melvin heeft altijd onder alle omstandigheden zijn mannetje kunnen staan, dat wist ik, dus dat zou hem nu ook gaan lukken', dacht ik met overtuiging. We spraken af elkaar 'someday soon' weer te ontmoeten.
Het krioelde van het veiligheidspersoneel op de luchthaven. Het personeel keek streng, bijna wel boos en intimiderend uit de ogen. 'Als jullie het vliegtuig waar ik mee ik moet moet vertrekken met dezelfde strengheid controleren, ben ik enigzins gerustgesteld', dacht ik.
Het proces langs de security duurde ongeveer twee uur. Mijn koffer en handbagage werden aan een diepgaand onderzoek onderworpen. Ik mocht mijn schoenen uittrekken. Ik kon uiteindelijk zonder problemen door de security checkpoints. Wat was ik toch blij om om het vliegtuig van KLM te zien staan en niet een van de vliegtuigen North West Airlines. Ik stond na 11 september absoluut niet te springen om met een vliegtuig van North West Airlines, waar de KLM een samenwerkingsverband mee had, terug te vliegen naar Nederland. Na ongeveer een uur wachten gingen we aan boord. Ik zat ongeveer in het midden van het vliegtuig, een Boeing 747. Ik zat pal voor een wand in de "economy class". Ik visualiseerde hoe het moet zijn geweest aan boord van de twee vliegtuigen die de twee WTC torens invlogen. 'Ik schrok van mijn gedachte, de mensen wisten waarschijnlijk niet dat zij hun dood tegemoet vlogen, zeker niet als je als passagier niet kan zien waar je recht op afvliegt. Ik vond het een lugubere gedachte, te moeten constateren dat deze mensen in hun onwetendheid, binnen een fractie van een seconde bij de botsing, dood zijn gegaan. Een traditioneel geklede man met hoofddoek en een Noord-Afrikaans uiterlijk gaat wat verderop zitten. 'Deze heeft echt wel lef' dacht ik, 'ik zou het hem niet nadoen'. Iedereen houdt mekaar in de gaten, maar hij krijgt de meeste blikken op hem gericht. Het is muisstil aan boord. De sfeer is gespannen. Je hoort hier en daar het gehuil van een baby, maar niemand praat. De deuren van het vliegtuig sluiten. De gebruikelijke vertrekprodedures worden door het vliegtuigpersoneel gepleegd. Aangekomen bij de startbaan, doet de captain de volgende mededeling: 'Vanut veiligheidsoverwegingen zijn wij genoodzaakt terug te keren naar de pier'.

NYMonumentrz

Monument voor de slachtoffers van 9/11, nabij Ground Zero. Bezoekje aan Ground Zero, waar momenteel herbouwd wordt. (Juli 2011).

Wat heeft dit nou weer te betekenen?', dacht ik vanuit mijn gespannenheid. Toen de deuren opnieuw opengingen kwamen mannen met zwarte jassen met het opschrift F.B.I. aan boord. De man met het hoofddoek werd uit het vliegtuig gehaald. Een FBI medewerkers vroeg aan een van mijn mede-passagiers of zij gezien hadden waar hij zijn handbagage had geplaatst. 'Waarom moet dit mij nu gebeuren?', vroeg ik mij af. Ongeveer 10 minuten later gaf de captain de opdracht dat alle passagiers het vliegtuig moesten verlaten. De lading van het vliegtuig zou opnieuw een security check ondergaan. In mijn beleving waren ze op zoek naar een bom, maar werd het alleen niet gezegd. Na een uur vernamen wij dat wij weer aan boord mochten. Ik zat weer op mijn stoel in het vliegtuig. Ik had eigenlijk gehoopt dat de vlucht niet zou doorgaan, want ik had geen zin om alle lichamelijke gewaarwordingen opnieuw te ondergaan. Dan hoor ik de captain het verzoek doen om weer het vliegtuig te verlaten. De passagiers waren bij de tweede security check alleen op het lichaam en kleding gecontroleerd. De captain vond dat onvoldoende en wilde dat de handbagage opnieuw moest worden gecontroleerd. 'Was ik nou in een film terechtgekomen? Was het echt wat er allemaal gebeurde?' Ik kon het niet meer bevatten. Na ongeveer anderhaluur was het vliegtuig gereed om te vertrekken. Normaal gesproken vindt ik het opstijgen en landen erg adembenemend, Maar dat was nu niet het geval. Het vliegtuig steeg op, ik sloot mijn ogen. Ik hoopte dat wij snel hoger dan het hoogste punt van de Sears toren zouden zijn. Na ongeveer 9 uur vliegen zijn wij veilig geland in Amsterdam. Niemand zo blij als ik. De vlucht was zonder problemen verlopen. Ondanks het een nachtvlucht was, heb ik niemand zien slapen. Iedereen was gedurende de gehele vlucht in de hoogste staat van paraatheid, om meteen in te grijpen als een of andere malloot zou opstaan en zeggen, 'this is a hijack'! Thuis aangekomen zag ik CNN news kenbaar maken dat er een verdacht uitziende man was verwijderd uit een vliegtuig met bestemming Amsterdam, pffff!

U bevindt zich hier: Home Artikelen MC Talks MC talks "9/11"

© 2012 |  Websitebeheer | Beheerpaneel
Website ontwikkeld door XI WebDesign 2012