De illegale vreemdeling met psychiatrische klachten (essay)

bigstockrz

Foto: Bigstock.com

Een zoektocht naar de achtergronden die leiden tot een aanmelding bij de acute psychiatrie in Amsterdam Zuidoost.

 

Inleiding

(15 augustus 2011).  ‘Meneer Caupain, waarom schreeuwt u zo?’ ‘Niet schreeuwen a.u.b.’. ‘Waarom blijft u schreeuwen meneer Caupain?’ Met verbazing geef ik aan, ‘ik heb helemaal niks gezegd.’ ‘Ja maar ik kon u duidelijk horen schreeuwen.’ ‘Kijk, meneer Caupain er loopt een geest achter u langs.’

Dit is een korte impressie van momenten zoals zij die zich vaker hebben voorgedaan bij mij in de gesprekskamer en juist heel opvallend met patiënten met een illegale verblijfsstatus. Waarom herhaalt het zich zo vaak op uitgerekend op deze wijze en juist bij deze groep? Soms voel ik mij hierdoor tot wanhoop gedreven. Gevoelens van bevreemding, boosheid, frustratie en humor lopen dan kriskras door mij heen. Op zich zouden dit geen vreemde teksten moeten zijn in de gesprekskamer van een psychiatrische instelling, maar toch blijkt er iets ongrijpbaars aan vast te kleven. De patiënt lijkt met deze teksten impliciet de boodschap uit te zenden, ‘ik ben gek.’

Moet ik tegen de patiënt zeggen dat hij zich maar beter normaal kan gedragen. Moet ik lachen? Moet ik de patiënt vragen of hij serieus meent wat hij zegt? Kortom, dit zijn een serie vragen die door mijn hoofd gaan in combinatie met allerlei gevoelens die bij mij worden opgeroepen op het moment dat ik met dit gedrag wordt geconfronteerd.

Regelmatig wordt het Acuut Behandelteam Nienoord (Onderdeel van de Spoedeisende Psychiatrie Amsterdam, een der 9 servicemerken van Arkin) gevraagd om een acute psychiatrische beoordeling te doen bij mensen met een illegale verblijfsstatus. In een artikel van het Parool van 26 januari 2001 wordt er gerefereerd aan een uitspraak in 1992 van toenmalig hoofdcommissaris Nordtholt van de politie in Amsterdam waarin hij aangeeft dat hij alleen het aantal illegale Ghanezen in Amsterdam Zuidoost schat op 8000. In 2005 geeft de gemeente Amsterdam te kennen dat er naar schatting 150.000 illegalen in Nederland woonachtig zijn waaronder 17.000 in de politieregio Amsterdam-Amstelland. De cijfers zouden gebaseerd zijn op bij de politie geregistreerde illegalen. De meeste illegalen zouden zich bevinden in de D-, H- en F buurt van De Bijlmergebied, het verzorgingsgebied van mijn instelling. Godfried Engbersen, hoogleraar sociologie aan de Erasmus Universiteit gaat in zijn publicatie ‘Wijken voor illegalen’ (2004) dieper op deze materie in. Hoeveel belang wordt er door illegalen gehecht aan een voortgezet verblijf in Nederland? Ter illustratie: op 13 mei 2009 sprongen 4 mannen bij een inval van de politie vanaf een flat in De Bijlmer naar beneden, hierbij viel er een dode. Het was zeker niet de eerste keer dat er bij een inval van de politie, illegalen een sprong vanaf een flat, naar de “vrijheid” hebben gewaagd. Illegalen hebben er veel voor over om uit handen van de vreemdelingenpolitie te blijven. Op jaarbasis worden er 1500 illegalen opgepakt en land uitgezet. (NOS, 2011).

Het huidig rechtse kabinet met minister Gerd Leers aan het roer op de post  Immigratie en Asiel, hanteert een zero tolerance beleid tegenover vreemdelingen. Echter is het Rita Verdonk geweest die in haar  bewindsperiode als minister van vreemdelingenbeleid en integratie en later als minister van Integratie, Jeugdbescherming, Preventie en Reclassering (2003 tot en met 2007) aan de wieg heeft gestaan van het zero tolerance beleid. Haar beleid leidde in 2006 zelfs tot het vertrek uit de politiek- en later uit Nederland van partijgenoot Ayaan Hirsi Ali. Hirsi Ali had een bekentenis afgelegd dat zij bij haar verzoek tot naturalisatie een valse naam, -leeftijd en -geboortedatum had opgegeven.

 Hoofdstuk 1. Wat is de aanleiding tot dit probleem?

1.1 De aanleiding.

Bij het Acuut Behandelteam Nienoord krijgen wij met regelmaat van onze verwijzers (voornamelijk huisartsen) voorgelegd om een acute psychiatrische beoordeling te doen bij psychiatrische patiënten zonder geldige verblijfstitel. Hierbij valt ons op dat vrijwel meteen na het eerste consult (en soms zelfs tijdens het eerste consult) ons een verzoekbrief van de Immigratie- en Naturalisatie Dienst IND, wordt overhandigd. De IND vraagt ons onder andere een uitspraak te doen over de diagnose, de inhoud van de behandeling en de prognose. Verder valt het op dat zolang de aanvraag voor een verblijfsvergunning loopt, alle inspanningen gedurende de behandeling (gesprekken, medicatie) zelden tot verbetering van de klachten leiden. Er wordt door de patiënten in kwestie zelden de keuze gemaakt om medicijnen per injectie, of onder toezicht van de hulpverleners in te nemen. Met regelmaat ontslaat bij de hulpverleners een verdenking op het simuleren van de psychiatrische symptomen. Binnen het team worden soms tijdens de behandelplanbespreking felle debatten gevoerd tussen de collega’s die geloven in de echtheid van de klachten en de collega’s die menen dat er sprake is van simulatie. Maar hoe komt het nou eigenlijk dat de illegalen aankloppen bij de psychiatrie? Op een gegeven moment begon ik mij als hulpverlener af te vragen hoe het kwam dat wij als hulpverleners met dit probleem werden opgezadeld. Ik besloot onderzoek naar de oorzaak te gaan doen, door middel van interviews, literatuurbestudering en een workshop onder mijn collega’s.

 §1.2 De probleem- en vraagstelling.

Wat is de aanleiding tot de toevlucht van psychiatrische patiënten die in de illegaliteit verkeren, tot de acute psychiatrie en welke aanpak kan het Acuut Behandelteam Nienoord het beste hanteren om klachten die worden gesimuleerd sneller te kunnen herkennen? Bij mijn zoektocht naar beschikbare literatuur kwam ik er achter dat er niet veel bekend is over dit specifiek probleem. Er is wel veel literatuur over illegaliteit in zijn algemeenheid en de (beperkte) toegankelijkheid van illegalen tot de gezondheidszorg.

§1.3 Wat is mijn doelstelling?

Middels dit essay wil ik aandacht vragen voor dit probleem dat soms door de medewerkers als frustrerend en verstikkend wordt ervaren. Dit probleem geniet mogelijk weinig bekendheid bij de overheid. Verder maak ik mijn bevindingen kenbaar en doe ik aanbevelingen om dit probleem op de werkvloer terug te dringen.

§ 1.4 Wat is de rol van de overheid in het geheel?

 De belangrijkste speler op het veld is de Immigratie en Naturalisatie Dienst van de overheid. Zij houden samen met de vreemdelingenpolitie toezicht op de naleving van de Vreemdelingenwet. Een korte bestudering van de “spelregels” aangaande verkrijgen van een verblijfsvergunning in Nederland leert ons het volgende:De meeste illegalen zijn met een toeristenvisum naar Nederland vertrokken. Vanaf de dag dat het visum expireert en men Nederland niet heeft verlaten, is er sprake van illegaliteit. Wanneer men illegaal in Nederland verblijft, en er een wens tot permanente vestiging in Nederland is, zal men in het land van herkomst een nieuwe aanvraag moeten worden ingediend om voor verblijfsvergunning in Nederland in aanmerking te komen. Dat betekent dat men Nederland zal moeten verlaten. Gedurende de aanvraagperiode (6 maanden) mag men zich niet in Nederland bevinden. Men zal een (levens)partner moeten vinden die bij deze aanvraag bereid is een garantstelling te ondertekenen. De partner moet zelf ook over een geldige verblijfstitel beschikken, zelfstandige huisvesting hebben en moeten beschikken over een vast inkomen boven bijstandsniveau. Verder kan worden gevraagd aan te tonen dat er sprake is van een duurzame relatie, (foto’s brieven). De aanvraag zal in de regel ingediend worden in het kader van gezinsvorming of gezinshereniging. Bij deze aanvraag wordt uiteraard getoetst of men bij een eerder verblijf in Nederland op tijd het land heeft verlaten en of niet met Justitie in aanraking is gekomen. In de regel zal de aanvraag bij deze populatie aanleiding geven tot een afwijzing. Dit zijn dus een deel van de vrij strenge regels. Uiteraard zijn er meerdere mogelijkheden zoals een aanvraag op basis van studie, of werk, maar deze laat ik verder buiten beschouwing. Illegalen die zich al in Nederland bevinden, besluiten om vanwege deze hoge eisen die aan de aanvraag worden gesteld, op zoek te gaan naar mazen binnen de wetgeving, om Nederland niet te hoeven verlaten bij een dergelijke aanvraag, en ja, die mogelijkheden zijn er. Ze kunnen in een beperkt aantal situaties in aanmerking komen voor een verblijfsvergunning op medische gronden. Indien ze verder lichamelijk gezond zijn, dan is hun beste optie een gang naar de psychiatrie. We zijn nu dus beland bij de reden waarom veel illegalen hun toevlucht zoeken tot de psychiatrie.

Eenmaal bij de psychiatrie belandt, doet zich een nieuw probleem voor. Illegalen mogen zich niet verzekeren tegen ziektekosten. Normaal gesproken hebben zij geen inkomen uit legale arbeid en kunnen zij de behandeling niet betalen. Op 27 juli 2006 werd er in de Volkskrant een bericht geplaatst dat een psychiatrische instelling door de rechter in het gelijk was gesteld, bij de vordering die was ingediend om de overheid te laten opdraaien voor de kosten van de psychiatrische behandeling van een illegale patiënt. De overheid had namelijk twee jaar eerder de vergoeding van de zorg aan illegalen vanuit de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten (AWBZ), stopgezet. Psychiatrische instellingen moesten zelf opdraaien voor de kosten voor de zorg aan illegalen. In een beperkt aantal gevallen kan tegen strenge voorwaarden een deel van de kosten worden gedeclareerd bij het College Voor Zorgverzekeringen (CVZ). Het CVZ bestaat al vanaf 1999.  

§ 1.5 De diepere achtergronden van Illegaliteit in relatie tot sociologische thema’s.

 De voornaamste beweegredenen waarom migranten naar Nederland als geïndustrialiseerd land migreren, zijn sociaal economische redenen. Ook humanitaire redenen (betere medische voorzieningen, oorlog) kunnen aanleiding geven het land van herkomst te verlaten. Vaak hebben ze in het land van herkomst een lage sociaal economische status. De illegalen zijn voornamelijk afkomstig uit landen uit de Derde Wereld. De koloniale band uit de geschiedenis staat bij Surinamers en Antillianen centraal bij hun afweging om naar Nederland te migreren. Thans wonen er naar schatting 350.000 Surinamers (Bron Wikipedia) in Nederland. Maar er zijn ook veel Turken, Marokkanen en West Afrikanen (uit Ghana, Nigeria) woonachtig in het verzorgingsgebied van mijn instelling. Ik zal mij in dit hoofdstuk beperken tot de mensen die om sociaal economische redenen naar Nederland komen. Eenmaal in Nederland, kunnen mensen die zich in de illegaliteit bevinden, geen beroep doen op de mogelijkheden die de verzorgingsstaat biedt. Het overheidsbeleid is erop gericht om illegalen te demotiveren, om zodoende terug te keren naar het land van herkomst. Om dit kracht bij te zetten zijn de afgelopen jaren enkele uitsluitingswetten (sociale exclusie)  aangenomen. Het betreft de Koppelingswet, de identificatieplicht en de aangescherpte Vreemdelingenwet. Er kan dus geen beroep worden gedaan op de belangrijkste voorzieningen van de verzorgingsstaat.

De identificatieplicht werd op 1 januari 2005 ingevoerd. Vanwege de identificatieplicht alleen, is de drempel voor illegalen hoog, om een beroep te doen op de gezondheidszorg voorzieningen, want ook in een ziekenhuis wordt tegenwoordig om een identiteitsbewijs gevraagd.

Illegalen worden mede daardoor vaak gesteund en begeleid door bestaande netwerken, (de Civil society) en steunorganisaties zoals Lampion en kerkgenootschappen. Vooral binnen Afrikaanse gemeenschappen spelen kerkgenootschappen, vrienden en familie (extended families en the black helping tradition) een centrale rol. Zij verschaffen onderdak aan illegalen en geven hen soms geld, voedsel en kleding. De illegalen die niet op dergelijke steun kunnen rekenen leven in absolute armoede, belanden aan de onderkant van de samenleving en zijn afhankelijk van de criminaliteit. Ze lopen daardoor een verhoogd risico om het land uitgezet te worden wanneer zij met de politie in aanraking komen. Wanneer illegalen inkomsten hebben uit ‘zwart werk’ dan zijn het meestal baantjes in de in de schoonmaaksector.

Hoogleraar sociologie, Godfried Engbersen heeft in opdracht van de overheid veel onderzoek gedaan naar illegalen. (‘wijken voor illegalen’, de ongekende stad 1, ‘illegale vreemdelingen in Rotterdam’ de ongekende stad 2,’ inbedding en uitsluiting van illegale vreemdelingen’). Hij oogstte met de resultaten van zijn onderzoeken veel kritiek. De onderzoekers zouden volgens critici niet aan de geïnterviewde illegalen vertellen dat de resultaten, namelijk het blootleggen van hun overlevingsstrategieën, ertoe zouden leiden dat ze nog meer zouden worden opgejaagd. Een tegenbeweging op de verscherping van het vreemdelingenbeleid is afkomstig van het op5 januari 1999 opgerichte comité “geen mens is illegaal”. Zij hebben onder andere het streven voor iedereen die voor de invoering van de Koppelingswet, aantoonbaar over inkomen beschikte, in aanmerking te laten komen voor een verblijfsvergunning.

Hoofdstuk 2. De workshop.

Ik heb een workshop gehouden waar mijn teamleden aan deelnamen. In totaal waren er 11 deelnemers bestaande uit zes sociaal psychiatrisch verpleegkundigen, vier arts-assistenten en een psychiater. Het doel van deze workshop was om samen met mijn collega’s te brainstormen over de praktische kant van de problemen met illegalen zoals deze zich voordoen- en worden ervaren in onze gesprekskamer. Daarnaast wilde ik komen tot een concept plan van aanpak voor de toekomst. De workshop heb ik gedaan aan de hand van een fictieve casus waarin vrijwel alle elementen waarmee wij in gesprekskamer worden geconfronteerd, aan bod kwamen. Verder heb ik vanuit het perspectief van de leidinggevende, de patiënte en de IND (zie bijlage I) opdrachten geformuleerd om een zo reëel mogelijk beeld te creëren van het spanningsveld waarbinnen moet worden geopereerd. Ik heb de deelnemers ondergebracht in 4 groepen en heb hen in de eigen subgroep de opdracht laten bespreken en hen vervolgens tijdens de plenaire bespreking hun visie naar voren laten brengen.

 Casus mevrouw S.

Mevrouw S. is 35 jaar oud, zij is geboren in Ghana. Haar moeder woonde in Nederland. In 2005 kwam patiënte naar Nederland vanwege ziekte van haar moeder. Haar moeder overleed in 2007 aan de gevolgen van kanker. Patiënte is niet meer teruggekeerd naar Ghana. Zij heeft op dit moment geen geldige verblijfstitel in Nederland. Via mensen van de kerk waar zij lid van is, kan zij door op verschillende adressen te verblijven, rekenen op onderdak. Daarnaast heeft zij inkomen door zwart te werken als schoonmaakster. Zij stuurt maandelijks geld naar familie en haar twee dochters van 8- en 10 jaar in Accra, die door een tante worden opgevoed.

Twee weken geleden is patiënte door de huisarts naar het Acuut Behandelteam verwezen. Sinds anderhalve week heeft zij toenemend last van stemmen die zeggen dat ze waardeloos is, lelijk is en dat ze door de politie zal worden opgepakt om het land te worden uitgezet. Ze slaapt slecht, eet slecht, zegt angstig te zijn en vrijwel niemand meer te kunnen vertrouwen. Tijdens het eerste consult zegt zij in de gesprekskamer een geest achter de hulpverlener te zien zitten. Ze zegt er bang van te worden. Het behandelvoorstel is dat zij tabletten Olanzapine van 10 mg 1.dd.1 gaat gebruiken. Ze krijgt een vervolgafspraak voor een week later. Twee dagen voor de volgende afspraak valt er een brief in de bus, het betreft een verzoek van de IND om medische informatie te verstrekken in verband met de aanvraag voor een verblijfsvergunning op medische gronden.

§2.1 Wat is het geconstateerde probleem.

 Hulpverleners geven aan dat hun persoonlijke gevoelens een belangrijke rol spelen in de manier waarop ze naar de casus kijken. Enkele collega’s gaven aan dat zij op basis van hun ervaring over de afgelopen jaren, wantrouwig zijn naar illegale patiënten. Ze hebben het gevoel dat ze in de maling worden genomen en worden misbruikt vanwege andere doeleinden.

Daartegenover werd terecht gesteld door de psychiater dat illegale patiënten altijd onder zware stress gebukt gaan. Een enorme stresssituatie kan bij een verstoring van de draaglast- en draagkracht verhouding in combinatie met een gebrekkig probleemoplossend vermogen snel aanleiding geven tot een crisis. Ze leven voortdurend in angst om door de politie te worden opgepakt en het land te worden uitgezet. Een vraag die vaak door hulpverleners aan patiënten wordt gesteld is: ‘wat maakt dat je niet terugkeert naar je eigen land?’ Daarmede wordt gesuggereerd dat de patiënt dan van alle problemen in Nederland af is. Ik ben van mening dat het beter tot zijn recht zou komen wanneer de hulpverlener zou vragen wat de beweegredenen zijn om voor de illegaliteit te kiezen en vervolgens alle voors en tegens daarvan met de patiënt te bespreken. Soms is er op basis van negatieve- gedachten en gevoelens sprake van tegenoverdracht bij de hulpverleners. Dit kan indien niet herkend, gevolgen hebben voor de gesprekken met de patiënt. De hulpverlener werkt er hard aan om de ernst van de klachten te reduceren. Maar soms werkt dit averechts. Medicijnen lijken geen effect te hebben. Dit leidt tot frustratie. Soms kan het juist een goede afweging zijn om niet teveel te willen proberen maar om juist zoals wij dat in hulpverleningstermen zeggen, ‘achterover moeten gaan leunen’, dus een stapje terug te doen en daarmede wat meer professionele afstand te nemen van de situatie. Verder werd er geopperd om niet de dure medicijnen voor te schrijven, maar juist de goedkope. Hier ben ik het niet mee eens. Ik vind dat het beste geneesmiddel moet worden voorgeschreven en als dat het duurste middel is, then so be it. Uiteraard ben ik mij ervan bewust dat velen het met mij niet eens zullen zijn.

§2.2 Aanbevelingen voor het Acuut Behandelteam.

 Het is belangrijk om elke nieuwe patiënt onbevooroordeeld psychiatrisch te onderzoeken. Maar dit is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. De persoonlijke ervaringen met deze materie spelen een belangrijke rol. Daarom is het juist van belang dat de teamleden elkaar coachen en wijzen op de gevaren die samen gaan met het bevooroordeeld zijn. Het lijkt mij wenselijk om juist bij deze moeilijke doelgroep de gesprekken bij voorkeur door twee personen te laten plaatsvinden. Twee personen zien meer en weten meer. De kwaliteit van de observatie is dan hoger. Onzorgvuldigheid kan namelijk leiden tot een te snelle conclusie en daardoor een verkeerde diagnose. Verder moeten wij als hulpverlener naar de patiënt toe, meer duidelijkheid betrachten over onze mogelijkheden- en onmogelijkheden. Wij weten uit het verleden dat de illegale patiënt die op grond van zijn verblijfssituatie klem zit, zich genoodzaakt kan zien een stapje verder te moeten gaan om de hulpverlener te overtuigen van de ernst van zijn psychiatrische klachten. In de praktijk zien wij dan situaties optreden waarbij er sprake is van een toename in de ernst van pogingen tot zelfdoding. Er wordt hiermede een stevig signaal in de richting van de behandelaars (en soms in het verlengde daarvan de IND) gegeven.

Bij twijfel over de diagnose is het wenselijk om een second opinion aan te vragen bij een andere psychiater. Van dit instrument moet vaker gebruik worden gemaakt. Wanneer de psychiatrische diagnose nog niet helder is, moet dat in de beantwoording van de brief aan de IND ook als zodanig worden vermeldt. Wat mij betreft stellen wij vast dat wij de eerste 5 consulten gebruiken om een heldere diagnose vast te stellen. Dit moet bij het eerste gesprek met de patiënt worden besproken.De hulpverlener moet niet teveel gefocust zijn op het herkennen van gesimuleerde klachten. Dit kan ontzettend de bril kleuren waardoor wordt gekeken. Stap met een open houding het gesprek binnen zonder wantrouwig te zijn. De klachten kunnen namelijk ook reëel en invoelbaar zijn. De patiënt mag zich op basis van de argwaan van de hulpverlener niet tekortgedaan voelen. Elke verzoekbrief van de IND moet worden beantwoord. De eigen gevoelens van de hulpverlener mogen in de beantwoording geen enkele rol spelen. Alleen de gevraagde informatie moet worden vermeldt.

 Hoofdstuk 3. De conclusie.

 Met mijn essay wil ik een constructieve bijdrage leveren aan het debat over illegalen met psychiatrische problemen. Ik ben mij ervan bewust dat dit probleem niet binnen de kortste keren is op te lossen. Wat ik zelf erg opmerkelijk vond, is de verandering van mijn eigen perceptie over deze materie, naarmate mijn onderzoek vorderde. Ik vond voorheen het simuleren van psychiatrische klachten verwerpelijk. Ik heb nu echter meer respect gekregen door de oorzaken en achtergronden die illegale patiënten bewegen om te simuleren. Deze patiënten staan onder enorme druk. Ze komen in situaties terecht waarbij soms de keuze wordt gemaakt zichzelf ernstig te beschadigen. Het moet van veel moed getuigen om onder deze omstandigheden in Nederland te willen overleven. In een breder perspectief stel ik vast dat deze patiënten het slachtoffer zijn geworden van de door de overheid ingevoerde uitsluitingswetten. Uiteraard hebben ze een eigen verantwoordelijkheid daarin om te beslissen om terug te keren naar het land van herkomst, maar dat pleit wat mij betreft de politiek niet vrij. De psychiatrie is in mijn ogen zelfs het grootse slachtoffer van dit door de overheid gepropageerd beleid. Als gevolg hiervan komen wij als hulpverleners in een wespennest van belangenverstrengeling terecht. Dit maakt de situatie voor ons ongrijpbaar en leidt tot machteloosheid.

Illegalen voelen zich op opgejaagd door het aangescherpte beleid van de overheid. Ze hebben in de afgelopen decennia steeds minder overlevingsmogelijkheden in de samenleving (huisvesting, inkomen onderdak). Maar ondanks de verscherping van het beleid gaan ze niet weg. Levert dit beleid dan het gewenste resultaat op? Nee, het werkt contraproductief en maakt mij en mijn collega’s tot slachtoffer.Ik pleit ervoor dat alle illegalen zonder problemen toegang moeten hebben tot de gezondheidszorg en dus niet alleen de medisch noodzakelijke zorg. Mijn advies is om iedereen die in het bezit is van een tijdelijke verblijfsvergunning op medische gronden, dit te laten omzetten naar een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd, want iedereen raakt in crisis wanneer ze worden opgeroepen door de IND voor een herbeoordeling van hun gezondheidssituatie. Bij de psychiatrie geeft het aanleiding tot de ons bekende vicieuze cirkel. De belangrijkste taak is voor de overheid. Overheid, geef elke illegaal een werkvergunning, werken om in de eigen levensonderhoud te mogen voorzien is een universeel recht. Dit recht wordt door u geschonden.

Het met lege handen terugkeren naar het land van herkomst is voor vrijwel iedereen uit “Niet Westerse landen” ‘not done’ en een belangrijke factor in het besluit te kiezen voor de illegaliteit. In de meeste van deze landen is de verwachting dat men bij terugkeer de familie kan onderhouden, een huis kan bouwen een auto kan komen, vrouwen staan in de rij voor de mannen.Vanuit sociaal ecologisch standpunt kan ik vaststellen dat in Nederland de verhouding tussen de illegaal en diens omgeving door de beknellende uitsluitingswetten flink verstoord is. Hij wordt door zijn omgeving ( de overheid en politie) steeds opgejaagd. De omgeving (met uitzondering van de familie, de kerk) biedt geen veiligheid. Als zwarte hulpverlener ben ik me bewust dat het blootleggen en openbaar maken van dit probleem schade doet toekomen aan de verwachting van de illegale patiënt ten opzichte van mij, because “a brother always helps another brother”. (Black helping tradition).

 Verklarende woordenlijst.

 Arkin: Geestelijke Gezondheidszorg instelling.

Black helping tradition: leden van de zwarte gemeenschap die elkaar helpen bij facetten uit het sociale leven.

Civil society: civil society is dat deel van de samenleving dat onderscheiden kan worden van de staat, de markt en de private sfeer, waar mensen op vrijwillige basis bijeenkomen om hun eigen belangen of die van anderen te bevorderen; civil society is ook de sfeer waar mensen een beschaafd leven leiden.

Extended families: groep van verwanten bestaande uit twee of meer gezinnen.

Koppelingswet: De koppelingswet is een wet die de positie van vreemdelingen zonder verblijfsvergunning of werkvergunning verduidelijkt. De wet heeft ook als doel het illegaal verblijven in Nederland te ontmoedigen. De Koppelingswet dankt haar naam aan het feit dat zij het recht op allerlei gemeenschapsvoorzieningen koppelt aan de vraag of iemand legaal in Nederland verblijft.

Lampion: is een netwerkorganisatie waarin een aantal landelijke organisaties samenwerkt om informatie over zorg aan illegalen te bundelen en zo onder andere zorginstellingen en zorgverleners zo goed mogelijk voor te lichten over het systeem, de wetgeving, de ontwikkelingen en knelpunten.

Simuleren: het voorwenden van een ziekte.

Sociale ecologie: een benadering waarbij het accent wordt gelegd op de relatie tussen het individu en diens omgeving.

Sociale exclusie: het uitsluiten van bepaalde groepen.

Tegenoverdracht: de persoonlijke gevoelens van de hulpverlener naar de patiënt toe, dit kunnen ook positieve gevoelens zijn.

Verzorgingsstaat: de staat die de lasten van de minder bedeelden draagt door middel van een krachtig systeem van sociale voorzieningen.

Zero tolerance: het beleid van de overheid en politie waarbij streng op de naleving van wetten en verordeningen wordt toegezien en bij overtredingen direct wordt opgetreden.

Bronnen.

 Boeken.

  • Giddens, A. (2009), Sociology: 6th edition, Polity Press, Cambridge.
  • Payne, M. (2005), Modern Social Work Theory, Palgrave Macmillan, New York.
  • Engbersen, G. (2004), Wijken voor illegalen, Den Haag.

 

 Internet

Vier mannen springen uit een Bijlmerflat, een dode. http://nos.nl/artikel/87521-vier-mannen-springen-uit-bijlmerflat-een-dode.html

Stop op Allochtonen. http://www.telegraaf.nl/binnenland/8826139/___Stop_op_Allochtonen___.html?p=19%2C2

Leers wil wet illegalen wijzigen. http://nos.nl/artikel/211284-leers-wil-wet-illegalen-wijzigen.html

Apartheid in de zorg. http://www.doorbraak.eu/gebladerte/11306f82.htm

Amnesty: Nederlandse aanpak illegalen deugt niet. http://www.nujij.nl/amnesty-nederlandse-aanpak-illegalen-deugt-niet.10282807.lynkx

De fabel van de illegaal. http://www.doorbraak.eu/gebladerte/10549f33.htm

Illegalen in Amsterdam: theorie en praktijk. http://www.identificatieplicht.nl/docengelen.

Kritiek op wetenschappelijk onderzoek tegen illegalen http://www.doorbraak.eu/gebladerte/40217e01.htm

Bedreiging van de volksgezondheid. http://www.solidariteitzo.nl/pages/actueel-2006.html

Bijlmer Centrum telt meeste illegalen. http://www.amsterdam.nl/?ActItmIdt=4485&;ActLbl=pagina

De voorwaarden http://www.mvv-gezinshereniging.nl/web/5/De_voorwaarden

Verblijfsvergunning op medische gronden. http://www.verwijswijzerutrecht.nl/verblijfsvergunning-op-medische-gronden

Wat is de Koppelingswet? http://www.rijksoverheid.nl/documenten-en-publicaties/vragen-en-antwoorden/wat-is-de-koppelingswet.html

U bevindt zich hier: Home Artikelen Mens en Maatschappij De illegale vreemdeling met psychiatrische klachten (essay)

© 2012 |  Websitebeheer | Beheerpaneel
Website ontwikkeld door XI WebDesign 2012