Het jongetje in mij.

JSFrz

Een prototype van de JSF op vliegbasis Volkel.

Door Marlon Caupain

Op 14 juni 2013 keek, zoals ik dat wel vaker doe, naar het 8 uur journaal van de NOS. Er kwam een item voorbij over de luchtmachtdagen. Ik raakte meteen enthousiast. Ging het na meer dan 35 jaar toch een keer gebeuren? Ik had al vanaf mijn tiende graag van dichtbij een air show willen meemaken, alleen kwam het er nooit van. Eigenlijk bedoel ik te zeggen, dat ik steeds achter het net moest vissen, want dat was het kernprobleem. De informatie kwam mij altijd ter ore op het moment dat het evenement voorbij was. Nu was er nog één dag te gaan.

Vliegveld Zorg en Hoop

Als jongetje van 10, nam ik elke zondag mijn neefjes Marcel en Robert mee naar het vliegveld Zorg en Hoop in Paramaribo. Dat bevond zich op ongeveer 20 minuten lopen van de plek waar ik woonde. Ik was gek op vliegtuigen. Ik wist op die leeftijd al heel knap mijn neefjes dusdanig ervan te overtuigen, dat zij het leuk vonden om met mij mee te gaan. Voor mij was het echt een dagje uit. Ik trok mijn mooiste kleren aan, en had een gladgestreken pantalon, waar jij je lelijk in zou kunnen snijden met je vingers, als je naden zou aanraken. Wij kochten altijd overheerlijke bamie, toen nog voor een gulden, bij een Warung in de buurt. Daarna zochten wij tegenover de hangars, aan de kant van het Marowijne Project, beschutting tegen de felle zon, door een koele plek op te zoeken in de bosschage. Dan was het op de zondagochtend altijd wachten wanneer de eerste piloot zich zou bedenken en uiteindelijk toch maar besloot om diens bed te verlaten en te gaan vliegen. Op een ochtend dagdeel zagen wij gemiddeld 2 tot 5 vliegen vertrekken. Soms moesten wij onverrichter zake weer naar huis keren, omdat geen enkele piloot met zijn toestel het luchtruim koos. Met mijn ziel onder mijn arm keerde ik dan terug naar huis. Ik wist het toen zeker. Ik zou piloot worden. Dat is geen vreemde jongensdroom op die leeftijd. Op mijn twaalfde, stapte ik met een brede glimlach van oor tot oor, voor het eerst in een vliegtuig. Ik vloog met een DC-9 van de inmiddels failliet geraakte carrier, Antilliaanse Luchtvaart Maatschappij (ALM), naar Curaçao voor een vakantie van 4 weken. Eerst maakten wij een tussenstop te Georgetown. Toen het vliegtuig opsteeg vanaf de Johan Adolf Pengel Luchthaven, ging het al vrij snel mis bij mij. Mijn glimlach moest wijken voor een rare gewaarwording. Al kijkend uit het raam, zag ik alles beneden kleiner en kleiner worden. Een gevoel van angst nam bezit van mijn lichaam. Ik raakte de controle kwijt. Ik wilde met beide voeten op de grond staan, maar dat kon niet meer. Het leek alsof alles om mij heen ongrijpbaar werd. Ik voelde me machteloos. Na drie uur trillen en beven kwam ik op Curaçao aan. Piloot worden? Ik wist toen al zeker dat dat niet zou gebeuren. Maar de fascinatie voor vliegtuigen heb ik altijd behouden. Ik sta nog steeds regelmatig nabij luchthaven Schiphol vliegtuigen te spotten.

Apacherz

Een Apache gevechtshelikopter van het Ministerie van Defensie.

De luchtmachtdagen

Terug naar de luchtmachtdagen. Na slachtoffer te zijn geweest van een verkeersinfarct, wandelde ik na een reisduur van 5 uur met gemengde gevoelens het terrein van vliegbasis Volkel op. Ik was enerzijds ontstemd, dat mijn reis 3,5 uur langer duurde dan gepland. Maar toen ik de Italiaanse formatie Frecce Tricolori voorbij zag razen, en prachtige stunten zag uithalen, was ik weer als een kind zo blij. Dezelfde gevoelens die ik langs het vliegveld Zorg en Hoop had kwamen weer bij mij naar boven. Wat heb ik toch genoten van de luchtshows. Toen ik het terrein verder opliep, zag ik plotsklaps vanuit mijn ooghoeken, de Joint Strike Fighter (JSF) staan. Het blije gevoel begon bij mij weg te ebben. Was het niet uitgerekend gisteren dat Premier Mark Rutte aankondigde dat de bevolking nog 6 miljard zou moeten bezuinigen? Als medewerker in de Gezondheidszorg voel ik de bijl opnieuw hangen. De Geestelijke Gezondheidzorg wordt zondermeer opnieuw het kind van de rekening. En daar stond dat kreng, de Joint Strike Fighter, waar Nederland een steentje aan bijdraagt aan de ontwikkeling van het toestel. Nederland wilde 52 toestellen aanschaffen en had 7,6 miljard gereserveerd voor de aanschaf van de toestellen. De kosten van de toestellen stijgen. In 2020 zullen de toestellen ongeveer 85 miljoen dollar per stuk gaan kosten. Maar wacht even!!! Wij moeten van premier Rutte, 6 miljard bezuinigen. Ik zou zeggen, vlieg wat langer door met de F16, ruil al die vette Audi’s van Defensie die ik op het terrein heb zien rijden, in voor Fiat Panda’s of Kia Rio’s en we lossen al een groot deel van het problemen op. Verder heb ik mijn speurneus, goed ingezet op het terrein, maar zag de nucleaire wapens van Ruud Lubbers niet liggen. Mochten ze er toch zijn, stuur ze dan as soon as possible terug naar de rechtmatige eigenaar. Maar beste lezer vergis je niet, want ik heb erg genoten van de dag en was als een kind zo blij.

U bevindt zich hier: Home Artikelen Mens en Maatschappij Het jongetje in mij.

© 2012 |  Websitebeheer | Beheerpaneel
Website ontwikkeld door XI WebDesign 2012